Periimplantitis – zapalenie wokół implantu. Objawy, przyczyny, leczenie, koszty
Periimplantitis to stan zapalny tkanek miękkich wokół implantu zębowego z postępującą utratą kości podtrzymującej. To główna przyczyna późnej utraty implantu. Prevalencja wynosi 19,5% na poziomie pacjenta i 12,5% na poziomie implantu (Diaz i wsp., BMC Oral Health, 2022; DOI: 10.1186/s12903-022-02493-8). Leczenie zależy od stadium: od niechirurgicznego oczyszczenia (400-1 500 zł) przez chirurgiczne dostęp do kości i regenerację (1 500-5 000 zł), aż po usunięcie implantu i reimplantację (3 000 zł + augmentacja 2 000-6 000 zł). Kluczowe: choroba w początkowej fazie (peri-implant mucositis) jest odwracalna, po utracie kości – już nie. Stąd waga regularnych kontroli i higieny.
Co to jest periimplantitis – definicja i klasyfikacja
Ta sekcja ustala jednoznaczne definicje, bo w sieci panuje mylenie terminów. Aktualna klasyfikacja pochodzi z World Workshop 2017 (Schwarz i wsp., Journal of Periodontology, 2018; DOI: 10.1002/JPER.16-0350).
Choroby okołowszczepowe dzielą się na dwa stadia:
Peri-implant mucositis (zapalenie błony śluzowej wokół implantu) to zapalenie tylko tkanek miękkich – objawia się zaczerwienieniem, obrzękiem i krwawieniem przy sondowaniu, bez zaniku kości w RTG. Jest odwracalna po usunięciu płytki bakteryjnej.
Peri-implantitis (zapalenie okołoimplantowe) to zapalenie tkanek miękkich połączone z postępującą utratą kości. Do objawów mucositis dołączają pogłębione kieszonki, czasem ropa i chwiejność implantu; w RTG widoczna progresja zaniku kości. Nie jest odwracalna – utracona kość nie wraca w pełni.
Kluczowa różnica: mucositis można cofnąć higieną i profesjonalnym oczyszczeniem; periimplantitis wymaga leczenia, ale utracona kość nie wraca w 100%.
Kryteria rozpoznania periimplantitis (World Workshop 2017)
Żeby rozpoznać periimplantitis, muszą być spełnione łącznie trzy warunki:
- Zapalenie tkanek miękkich – krwawienie lub ropa przy sondowaniu (BoP+/ropa+)
- Pogłębiona kieszonka – głębokość sondowania ≥6 mm
- Postępująca utrata kości – utrata radiograficznego poziomu kości ≥3 mm od czasu założenia odbudowy protetycznej (lub ≥2 mm od wyjściowego RTG)
Bez RTG referencyjnego (z czasu osadzenia korony) ocena jest trudna – dlatego zdjęcie zaraz po zakończeniu leczenia implantologicznego to punkt wyjścia dla wszystkich przyszłych kontroli.
Jak częste jest periimplantitis – dane epidemiologiczne
Liczby zależą od definicji i populacji, ale zakres jest dobrze poznany.
| Populacja / horyzont | Prevalencja periimplantitis | Prevalencja mucositis | Źródło |
|---|---|---|---|
| Ogólna populacja z implantami (meta-analiza) | 19,5% pacjenci / 12,5% implanty | 43% pacjenci / 29% implanty | Diaz 2022 (10.1186/s12903-022-02493-8) |
| Dane 2017 (definicja pre-World Workshop) | 19,83% pacjenci / 9,25% implanty | 46,83% pacjenci / 29,48% implanty | Lee 2017 (10.1016/j.jdent.2017.04.011) |
| Kryteria World Workshop 2017 (dokładna definicja) | 25-29% pacjenci | 43-59% pacjenci | Wada 2025 (10.1016/j.jdent.2025.105914) |
| Horyzont 5 lat od wszczepienia | 7-14% pacjenci | 30-40% pacjenci | Rakic 2018 (10.1111/jre.12562) |
| Horyzont 10 lat | 11-21% pacjenci | 40-50% pacjenci | Rakic 2018 |
| Pacjenci z historią periodontitis | Do 43,9% | – | Rakic 2018 |
| Dane 20-letnie (2025) | 22% | 46% | Al-Nawas 2025 (10.1002/JPER.24-0154) |
Praktyczny wniosek: co 5-7 pacjent z implantem po 10 latach ma stan wymagający leczenia. To uzasadnia regularne kontrole co 6 miesięcy.
Objawy – jak rozpoznać
Periimplantitis jest podstępny, bo we wczesnej fazie nie boli. Stąd wagę mają obiektywne znaki widziane przez lekarza, nie subiektywny dyskomfort.
Objawy wczesne (mucositis – odwracalne)
- Krwawienie przy szczotkowaniu lub nitkowaniu – pacjent widzi krew na szczoteczce w okolicy implantu; lekarz stwierdza BoP+ (krwawienie przy sondowaniu)
- Zaczerwienienie dziąsła wokół korony implantu – zmiana koloru z bladoróżowego na czerwony; wzmożone ukrwienie, rumień
- Obrzęk, miękka tkanka – dziąsło „uwypukla się” wokół korony; hipertrofia brodawki
- Metaliczny posmak, nieprzyjemny zapach z ust – pojawia się okresowo, zwłaszcza rano; złogi płytki, czasem kamień
Objawy zaawansowane (periimplantitis)
- Ropa z okolicy implantu – żółtawy wysięk przy uciskaniu dziąsła; lekarz stwierdza Pus+ przy sondowaniu
- Pogłębiona kieszonka – pacjent nie zauważa, lekarz mierzy sondowaniem >6 mm
- Cofnięcie dziąsła, obnażenie śruby implantu – widoczna szara część implantu; recesja, widoczna powierzchnia implantu
- Tkliwość, ból przy jedzeniu – dyskomfort przy nacisku, bolesność przy palpacji
- Chwiejność – implant „rusza się”; mobilność w badaniu manualnym (późny objaw – oznacza utratę osseointegracji)
- Dziąsło wygląda „odstające” – strata tkanki podłoża
- Sygnały ogólne – gorączka, obrzęk twarzy – przy ostrym zaostrzeniu; cellulitis – rzadko, ale możliwy
Ból i chwiejność to późne objawy. Krwawienie przy szczotkowaniu to wczesny sygnał – i moment, kiedy jeszcze można cofnąć proces.
Przyczyny i czynniki ryzyka
Periimplantitis to choroba wieloczynnikowa. Bezpośredni sprawca to bakterie w płytce nazębnej, ale to, czy organizm radzi sobie z nimi, zależy od wielu warunków.
Bakterie – bezpośrednia przyczyna
Mikrobiota w kieszonce okołoimplantowej różni się od tej w okolicy zęba naturalnego. Najsilniejsze powiązania z periimplantitis (OR – iloraz szans wystąpienia przy ich obecności; Rakic i wsp. Clinical Oral Implants Research 2023; DOI: 10.1111/clr.14153):
| Bakteria | OR (iloraz szans wystąpienia przy jej obecności) |
|---|---|
| Tannerella forsythia | 10,28 |
| Porphyromonas gingivalis | 7,83 |
| Treponema denticola | 6,11 |
| Aggregatibacter actinomycetemcomitans | 4,25 |
| Prevotella intermedia | 3,82 |
| Fusobacterium nucleatum | 3,79 |
Praktyczny wniosek: kontrola płytki bakteryjnej jest najważniejszym czynnikiem prewencji. Wszystkie dalsze czynniki ryzyka wpływają na to, jak organizm odpowiada na te bakterie.
Czynniki ryzyka zależne od pacjenta
| Czynnik | Siła wpływu | Źródło |
|---|---|---|
| Historia zapalenia przyzębia | RR 2,26-4,09 | Ravidà 2024 (10.1111/cid.13330) |
| Brak regularnej higieny / brak kontroli | OR 3,76 | Carra 2023 (10.1111/jcpe.13790) |
| Palenie tytoniu | RR 2,04 (dla incidence periimplantitis); RR 2,79 dla byłych palaczy | Reinhardt 2023 (10.1111/clr.14066) |
| Brak dziąsła zrogowaciałego (<2 mm) wokół implantu | OR 2,08-3,68 | Tavelli 2023 (10.1038/s41598-023-30890-8) |
| Cukrzyca z HbA1c >8% | OR 1,89 | Monje 2017 (10.1111/jcpe.12724) |
| Pozostawiony cement pod dziąsłem | Silnie lokalnie | Schwarz 2018 (10.1002/JPER.16-0350) |
| Implant w strefie trudnej do czyszczenia (źle pozycjonowany) | Silnie lokalnie | Jw. |
| Choroby sercowo-naczyniowe | OR 1,02-1,48 (słaby, ale obserwowany związek) | Castro-Calderón 2023 (10.31083/j.rcm2407200) |
Czynniki ryzyka zależne od konstrukcji protetycznej
- Korona z nadmiarem cementu pod dziąsłem – cement trzyma bakterie, pobudza zapalenie
- Przeszerzona korona (nie ma dostępu niti/szczoteczki) – płytka się gromadzi
- Zła higiena w połączeniu z mostem lub protezą na implantach – trudny dostęp, bakterie kumulują się
- Nieprawidłowo założony łącznik (mikropęknięcia) – mikrowycieki płynów i bakterii
- Implant wszczepiony zbyt płytko (widoczne zwoje w ustach) – zwoje zatrzymują płytkę
Od mucositis do periimplantitis – jak wygląda progresja
Choroba rozwija się w charakterystyczny sposób, ale nie linearnie. Postępy bywają nagłe (tygodnie-miesiące), co odróżnia periimplantitis od wolniejszego zapalenia przyzębia zęba naturalnego.
- Zdrowy implant – płytka usuwana codziennie, brak zapalenia; rokowanie dobre
- Mucositis – zapalenie tkanek miękkich, krwawienie; trwa tygodnie-lata, jest odwracalne; rokowanie dobre, jeśli interwencja
- Wczesny periimplantitis – dołącza się utrata kości (2-3 mm); progresja w miesiącach; rokowanie umiarkowane, wymaga leczenia
- Umiarkowany periimplantitis – utrata kości 3-5 mm, pogłębione kieszonki; progresja w miesiącach-latach; leczenie trudniejsze, często chirurgiczne
- Zaawansowany periimplantitis – utrata kości >5 mm, chwiejność; szybka progresja; często konieczne usunięcie implantu
Progresja od mucositis do periimplantitis nie jest nieunikniona – szacuje się, że bez leczenia dotyczy ok. 30-54% przypadków mucositis w horyzoncie 5 lat (Jepsen i wsp., Journal of Clinical Periodontology, 2015; DOI: 10.1111/jcpe.12369). To uzasadnia wczesne leczenie mucositis.
Diagnostyka – jak lekarz rozpoznaje
Diagnostyka opiera się na trzech narzędziach:
- Sondowanie okołoimplantowe (Peri-implant Probing) – mierzy głębokość kieszonki, krwawienie i ropę; wykonywane co 6-12 miesięcy
- Zdjęcie RTG wewnątrzustne (zębowe) – pokazuje poziom kości okołoimplantowej; wykonywane rok po osadzeniu korony, potem co 2-3 lata lub przy podejrzeniu choroby
- Tomografia CBCT – trójwymiarowy obraz ubytków kości; stosowana przy podejrzeniu zaawansowanego ubytku i przy planowaniu leczenia chirurgicznego
W gabinecie Dr Hercka w Gliwicach tomografia CBCT (4×4 – 250 zł, 8×8 – 450 zł) jest dostępna na miejscu, co ułatwia szybką diagnostykę przed leczeniem chirurgicznym.
Leczenie periimplantitis – co można zrobić
Leczenie jest etapowe i dobierane do stadium choroby.
Etap 0 – przy mucositis (zapalenie bez utraty kości)
Rokowanie bardzo dobre – w większości przypadków mucositis cofa się całkowicie.
- Profesjonalne oczyszczenie (scaling + polishing) – usunięcie płytki i kamienia specjalnymi końcówkami tytanowymi lub PEEK; wysoka skuteczność, często całkowite cofnięcie stanu; koszt 200-400 zł
- Instruktaż higieny – dobór szczoteczek, niti, irygatora; w ramach wizyty
- Chlorheksydyna 0,12% (krótkoterminowo) – płukanie 7-14 dni, działanie wspomagające; koszt preparatu 20-40 zł
- Kontrola za 2-3 miesiące – ocena odpowiedzi; koszt 100-200 zł
Etap 1 – niechirurgiczne leczenie wczesnego periimplantitis
Gdy utrata kości jest niewielka (<2 mm), próbuje się najpierw metod nieinwazyjnych.
| Metoda | Efekt (zmniejszenie głębokości kieszonki) | Uwagi |
|---|---|---|
| Mechaniczne oczyszczenie (scaling) | 0,5-1,1 mm redukcji PD w 6 mies. | Podstawa; często niewystarczająca samodzielnie |
| Chlorheksydyna miejscowa lub płukanki (adiuwant) | Dodatkowe 0-0,6 mm; efekt niejednoznaczny | Stankiewicz 2020 (10.4317/medoral.23633) |
| Antybiotyki miejscowe lub ogólnoustrojowe (adiuwant) | +0,6-1,15 mm PD w niektórych RCT | Wang 2022 (10.3390/antibiotics11121766) |
| Laser diodowy (810 nm) lub Er:YAG (adiuwant) | +0,11-0,65 mm PD | Chambrone 2018 (10.1902/jop.2017.160483) |
| Terapia fotodynamiczna (PDT, aPDT) | +0,44-1,26 mm PD | Martins 2022 (10.1111/php.13481) |
| Powietrzny polishing (glycyna, erytrytol) | +0,5-1,0 mm PD | Alternatywa mechaniczna |
Problem: skuteczność leczenia niechirurgicznego w zaawansowanym periimplantitis jest ograniczona – metanaliza 2014 (Faggion; DOI: 10.1111/jcpe.12292) wskazuje średnią redukcję głębokości kieszonki 0,49 mm, co nie wystarcza przy kieszonkach >6 mm.
Etap 2 – leczenie chirurgiczne
Gdy niechirurgiczne nie zadziałało lub ubytek kostny jest zaawansowany, otwiera się dostęp do korzenia implantu. Są dwie główne strategie:
| Strategia | Na czym polega | Kiedy stosowana | Skuteczność |
|---|---|---|---|
| Dostęp (access flap) | Odsunięcie dziąsła, oczyszczenie powierzchni implantu, zamknięcie | Ubytki płytkie, horyzontalne | Redukcja PD; zatrzymanie progresji |
| Resekcja (resective surgery) | Dodatkowo obniża się kość i dziąsło, żeby wyeliminować kieszonkę | Ubytki horyzontalne, tylny odcinek | Redukcja PD; gorsza estetyka |
| Regeneracja (regenerative surgery) | Wypełnienie ubytku materiałem kościozastępczym + membrana | Ubytki pionowe, krater wokół implantu | 50-80% zamknięcia ubytku (Sahrmann 2011; DOI: 10.1111/j.1708-8208.2009.00183.x) |
| Implantoplastyka | Szlifowanie wystających zwojów implantu dla łatwiejszej higieny | Zwoje odsłonięte w jamie ustnej | Wspomagająca; często łączona z resekcją |
Długoterminowe wyniki leczenia chirurgicznego (5 lat):
- Sukces leczenia (brak progresji): 58-70%
- Częściowa poprawa: 15-25%
- Porażka (kontynuacja progresji, utrata implantu): 10-20%
Źródło: Heitz-Mayfield 2025 (Periodontology 2000; DOI: 10.1111/prd.12643).
Etap 3 – usunięcie implantu i reimplantacja
Gdy leczenie zawodzi lub implant jest chwiejny, decyduje się o jego usunięciu.
- Usunięcie implantu bez reimplantacji – ekstrakcja implantu, gojenie zębodołu; zwykle w ramach zabiegu chirurgicznego
- Usunięcie + natychmiastowa augmentacja kości – ekstrakcja, wypełnienie ubytku; augmentacja kości 2 000-6 000 zł
- Reimplantacja po 3-6 mies. od augmentacji – nowy implant w tym samym miejscu; 3 000 zł implant + 3 500-3 800 zł korona (cennik gabinetu Dr Hercka)
Reimplantacja w miejscu po utraconym implancie ma niższą przeżywalność niż implantacja pierwotna (ok. 83-88% zamiast >94% po 5 latach).
Koszty leczenia – rzut oka
| Stadium | Zakres leczenia | Koszt całkowity (orientacyjnie) |
|---|---|---|
| Mucositis | 1-2 wizyty oczyszczenia + instruktaż + kontrola | 400-800 zł |
| Wczesny periimplantitis | Mechaniczne oczyszczenie + antybiotyk lub laser + kontrola 3-6 mies. | 800-1 800 zł |
| Umiarkowany periimplantitis | Leczenie chirurgiczne (dostęp lub regeneracja) | 1 500-5 000 zł |
| Zaawansowany periimplantitis | Kompleksowe leczenie chirurgiczne + regeneracja kości + retencja | 3 000-8 000 zł |
| Utrata implantu + reimplantacja | Ekstrakcja + augmentacja + nowy implant + korona | 8 500-15 800 zł |
Diagnostyka wstępna (CBCT 250-450 zł + konsultacja 200 zł) w każdym scenariuszu.
Profilaktyka – jak nie dopuścić do choroby
Najskuteczniejszym „leczeniem” periimplantitis jest niedopuszczenie do niego.
Codziennie
- Szczotkowanie 2 razy dziennie przez 2 minuty – szczoteczka miękka lub elektryczna
- Czyszczenie wokół implantu 1 raz dziennie – nić super-floss lub szczoteczka międzyzębowa
- Irygator 1 raz dziennie (opcjonalnie) – niskie/średnie ciśnienie
- Płukanki tylko przy stanach zapalnych, krótko (7-14 dni) – chlorheksydyna 0,12%
U lekarza
- Higienizacja profesjonalna + badanie okołoimplantowe co 6 miesięcy (standard); co 3-4 miesiące przy wywiadzie periodontitis
- RTG kontrolne implantu rok po osadzeniu korony, potem co 2-3 lata
- Tomografia CBCT przy podejrzeniu zaawansowanego ubytku
Czego unikać
- Palenia tytoniu (RR periimplantitis 2,04-2,79).
- Pomijania kontroli („nic nie boli, więc wszystko OK”).
- Twardych, agresywnych szczoteczek w okolicy implantu.
- Samodzielnego „czyszczenia” implantu domowymi sposobami (wykałaczki, ostrze).
Najczęstsze pytania
Jakie są objawy periimplantitis?
Wczesne (odwracalne): krwawienie dziąsła wokół implantu przy szczotkowaniu, zaczerwienienie, obrzęk. Zaawansowane: ropa, pogłębiona kieszonka, cofnięcie dziąsła, obnażone zwoje implantu, tkliwość, chwiejność. Chwiejność implantu to późny objaw – oznacza utratę osseointegracji.
Czy zapalenie wokół implantu może wyleczyć się samoistnie?
Mucositis (zapalenie tylko tkanek miękkich) – częściowo tak, jeśli poprawi się higiena i usunie płytkę. Periimplantitis z utratą kości – nie. Postępuje samoistnie, wymaga interwencji lekarza.
Jakie są oznaki, że implant się nie przyjął?
Wczesne (do 6 miesięcy od zabiegu): brak osseointegracji – implant chwieje się, nie nadaje do obciążenia koroną. Objawia się bólem przy nacisku, obrzękiem, czasem samoczynnym wypadnięciem. Do późnej utraty prowadzą nieleczony periimplantitis, uraz, brak higieny.
Ile kosztuje leczenie periimplantitis?
Od 400 zł (mucositis – oczyszczenie) do 5 000-8 000 zł (zaawansowany periimplantitis z leczeniem chirurgicznym i regeneracją). Jeśli dochodzi do usunięcia implantu i reimplantacji – 8 500-15 800 zł łącznie (cennik gabinetu Dr Hercka dla implantu 3 000 zł + korony + augmentacji).
Jaki antybiotyk na periimplantitis?
Standardowo: amoksycylina z kwasem klawulanowym 625 mg 3× dziennie przez 7 dni, metronidazol 500 mg 3× dziennie przez 7 dni, lub ich kombinacja. W alergii na penicyliny: klindamycyna 300 mg 3× dziennie. Dobór i długość kuracji – decyzja lekarza prowadzącego. Antybiotyk nie zastępuje mechanicznego oczyszczenia – jest dodatkiem do niego.
Czy laser pomaga w leczeniu periimplantitis?
Pomaga jako metoda dodatkowa, nie samodzielna. Redukcja głębokości kieszonki o 0,11-0,65 mm względem leczenia konwencjonalnego. Najczęściej stosowane: laser diodowy 810 nm, Er:YAG, terapia fotodynamiczna. W zaawansowanych przypadkach laser nie zastępuje chirurgii.
Czy można palić po leczeniu periimplantitis?
Nie należy. Palenie zwiększa ryzyko nawrotu 2-3-krotnie. Leczenie periimplantitis u palącego ma istotnie gorsze rokowanie. Jeśli nie udaje się rzucić całkowicie, minimum to redukcja <10 papierosów dziennie i absolutny zakaz na pierwsze 2-4 tygodnie po zabiegu.
Jak często chodzić na kontrole po leczeniu?
Pierwszy rok – co 3 miesiące. Potem co 4-6 miesięcy dożywotnio. Pacjent z wywiadem leczenia periimplantitis powinien być traktowany jak pacjent periodontologiczny z zaostrzonym reżimem kontroli.
Czy po leczeniu periimplantitis implant jest tak samo trwały?
Zwykle nie. Po wyleczeniu periimplantitis ryzyko nawrotu w ciągu 5 lat wynosi 30-40%. Dlatego leczenie obejmuje również zmianę codziennych nawyków i regularne kontrole.
Periimplantitis vs paradontoza – jaka różnica?
Paradontoza (zapalenie przyzębia) dotyczy zębów naturalnych, periimplantitis – implantów. Mechanizm podobny (bakterie → zapalenie → utrata kości), ale periimplantitis postępuje szybciej i bardziej gwałtownie – brak więzadła ozębnej i odmienne unaczynienie tkanek oznacza słabszą obronę immunologiczną wokół implantu.
Czy można uniknąć periimplantitis mimo złej higieny?
Nie. Higiena jest najważniejszym czynnikiem prewencji. Pacjent nieregularnie dbający o implant ma ryzyko 3,76× wyższe niż pacjent z regularną higieną i kontrolami.
Co to jest ocena ryzyka periimplantitis (PiRA)?
PiRA (Peri-implantitis Risk Assessment) to narzędzie punktowe oceniające indywidualne ryzyko choroby na podstawie: wywiadu periodontologicznego, palenia, cukrzycy, higieny, częstości kontroli, obecności dziąsła zrogowaciałego i parametrów samego implantu. Służy do dostosowania intensywności profilaktyki u danego pacjenta.
Widzisz krwawienie wokół implantu lub martwisz się o jego stan?
Mucositis jest odwracalne – ale tylko jeśli zareagujesz wcześnie. Jeśli masz implant i nie byłeś na kontroli od ponad roku, umów się na wizytę w gabinecie Dr Hercki w Gliwicach. Pomiar kieszonki, RTG porównawcze i profesjonalna higienizacja w jednej wizycie – to wszystko, co potrzebne, żeby mieć pewność co do stanu implantu.
Źródła naukowe
- Schwarz F, Derks J, Monje A, Wang HL. Peri-implantitis. Journal of Periodontology. 2018;89(S1):S267-S290. DOI: 10.1002/JPER.16-0350
- Diaz P, Gonzalo E, Villagra LJG, et al. What is the prevalence of peri-implantitis? A systematic review and meta-analysis. BMC Oral Health. 2022;22:449. DOI: 10.1186/s12903-022-02493-8
- Rakic M, Galindo-Moreno P, Monje A, et al. How frequent does peri-implantitis occur? A systematic review and meta-analysis. Clinical Oral Investigations. 2018;22(4):1805-1816. DOI: 10.1007/s00784-017-2276-y
- Al-Nawas B, et al. Prevalence, incidence, systemic, behavioral, and patient-related risk factors and indicators for peri-implant diseases: An AO/AAP systematic review and meta-analysis. Journal of Periodontology. 2025. DOI: 10.1002/JPER.24-0154
- Rakic M, Grusovin MG, Canullo L. Microbiota associated with peri-implantitis-A systematic review with meta-analyses. Clinical Oral Implants Research. 2023;34(11):1144-1161. DOI: 10.1111/clr.14153
- Reinhardt B, et al. The influence of smoking on the incidence of peri-implantitis: A systematic review and meta-analysis. Clinical Oral Implants Research. 2023. DOI: 10.1111/clr.14066
- Ravidà A, Saleh MHA, et al. History of periodontitis as a risk factor for implant failure and incidence of peri-implantitis: A systematic review, meta-analysis, and trial sequential analysis of prospective cohort studies. Clinical Implant Dentistry and Related Research. 2024. DOI: 10.1111/cid.13330
- Carra MC, Blanc-Sylvestre N, Courtet A, et al. Primordial and primary prevention of peri-implant diseases: A systematic review and meta-analysis. Journal of Clinical Periodontology. 2023;50(S26):77-112. DOI: 10.1111/jcpe.13790
- Tavelli L, Barootchi S, et al. The lack of keratinized mucosa as a risk factor for peri-implantitis: a systematic review and meta-analysis. Scientific Reports. 2023;13:3277. DOI: 10.1038/s41598-023-30890-8
- Monje A, Catena A, Borgnakke WS. Association between diabetes mellitus/hyperglycaemia and peri-implant diseases: Systematic review and meta-analysis. Journal of Clinical Periodontology. 2017;44(6):636-648. DOI: 10.1111/jcpe.12724
- Jepsen S, Berglundh T, Genco R, et al. Primary prevention of peri-implantitis: managing peri-implant mucositis. Journal of Clinical Periodontology. 2015;42(S16):S152-S157. DOI: 10.1111/jcpe.12369
- Heitz-Mayfield LJ, et al. Long-term surgical treatment outcomes of peri-implantitis. Periodontology 2000. 2025. DOI: 10.1111/prd.12643
- Sahrmann P, Attin T, Schmidlin PR. Regenerative treatment of peri-implantitis using bone substitutes and membrane: a systematic review. Clinical Implant Dentistry and Related Research. 2011;13(1):46-57. DOI: 10.1111/j.1708-8208.2009.00183.x
- Faggion CM Jr, Listl S, Frühauf N, et al. A systematic review and Bayesian network meta-analysis of randomized clinical trials on non-surgical treatments for peri-implantitis. Journal of Clinical Periodontology. 2014;41(10):1015-1025. DOI: 10.1111/jcpe.12292
- Wada M, et al. The prevalence of peri-implant mucositis and peri-implantitis based on the world workshop criteria: A systematic review and meta-analysis. Journal of Dentistry. 2025;155:105914. DOI: 10.1016/j.jdent.2025.105914
Dr n.med Aleksandra Hercka-Mulas
Jestem doktorem nauk medycznych, lekarzem dentystą, specjalistą z zakresu chirurgi stomatologicznej i estetycznej oraz implantologii z ponad 25-letnim doświadczeniem.
